BLASK SZCZUCZYŃSKIEGO BAROKU

Choć o szczuczyńskim kościele pw. Imienia Najświętszej Maryi Panny piszę od młodych lat, to wciąż zachęcam do odkrywania go na nowo. W każdym fragmencie osiemnastowiecznej świątyni kryje się cząstka historii, kunszt dawnych mistrzów i piękno, które przemawia zarówno do oczu, jak i do serca oraz duszy.

Niech te fotografie, w połączeniu z wierszem „Modlitwa barokowego ołtarza”, pozwolą dostrzec w złocie, marmurze i promieniach barokowej glorii nie tylko niezwykłą sztukę, lecz także świadectwo wiary, która od wieków trwa w sercach mieszkańców Szczuczyna.

MODLITWA BAROKOWEGO OŁTARZA 

W szczuczyńskiej świątyni czas chyli swe skronie,

złoty blask ołtarza rozprasza noc cieni.

Tu człowiek swe troski powierza w pokorze,

tu ból w modlitwę cichą powoli się mieni.

.

Nad nim promień glorii rozświetla sklepienie,

aniołowie w złocie unoszą swe skrzydła,

jakby oko Boże przenikało duszę,

a łaska nadziei ludzkie serca strzegła.

.

Przepiękna gloria promieniście jaśnieje,

jej złoty blask jak strumień spływa ku ziemi.

Kto klęka, ten nieraz przez łzy ma nadzieję,

że Bóg jego troski w miłosierdzie zmieni.

.

Marmury i złoto przetrwały stulecia,

anioły ku niebu wznoszą swe spojrzenia.

A człowiek, jak listek, przemija na świecie,

szuka wśród cierpień Bożego pocieszenia.

.

Mistrzowie odeszli – ich dłut ślad został.

Tu ich wiara w ornamentach się odzywa.

Choć czas ich prochy dawno w ziemi pochował,

to dzieło jak modlitwa wciąż w murach spoczywa.

.

Relikwie i złoto przetrwały stulecia,

rzeźbione anioły wciąż patrzą ku niebu. 

A człowiek tak kruchy przemija jak kwiecie 

i prosi o siłę w codziennym swym biegu.

.

Świątynia przetrwała chwałę, poniżenie,

tu wieków minionych ducha wciąż się słyszy,

a człowiek podnosi ku niebu spojrzenie 

– pyta, czy łzy jego sens mają – a głos ciszy.

.

Szczuczyńskie sacrum przechowuje przez lata

pamięć tych, którzy z niej odeszli w milczeniu.

Człowiek wciąż odchodzi, aż do końca świata 

wiara zapala blask nadziei w cierpieniu.

.

Szczuczyn trwa, świątynia pamięta pokolenia,

ich radość, ich cierpienie, ich ostatnie słowa,

a choć człowiek odchodzi w cień zapomnienia,

w Bogu nadzieja życia wciąż rodzi się nowa.

.

Stanisław Orłowski